Her çocuk fark edilmek ister

Emin Çölaşan Rahmi Turan Necati Doğru Saygı Öztürk Ege Cansen Yekta Güngör Özden Sultan Uçar Öner Döşer Güney Öztürk Naim Babüroğlu Ozan Bingöl Yazarlar - Hüseyin Şuekinci Abone Ol Yayınlanma: 23 Nisan 2026 Her çocuk fark edilmek ister Hüseyin Şuekinci Facebook ile paylaş Messenger ile gönder E-posta ile gönder Yazıları büyüt Yazıları küçült Standart boyut Ezizim eziz, terbiyesi ondan da eziz… (Çocuk Azizdir ancak terbiyesi daha azizdir.) İç acıtıcı günlerden geçiyoruz. Önce Şanlıurfa’da ardından Gaziantep’te yaşanan kanlı saldırılar… Üstelik bunların çocuklar tarafından yapılmış olması, daha da kahredici. Millet olarak hiç beklemediğimiz yerden yara aldık. Sağlı sollu yumruk yemiş boksör gibi abandone (yarı nakavt) olduk hepimiz. ÖNCE AİLE, SONRA DİĞER HER ŞEY Günlerdir eğitimcileri, uzmanları dinliyorum. Ama en yalın cümle annemden geldi. ‘Önce aile…’ ‘Aileler çocuklarına sahip çıkacak önce, her şeyi devletin boynuna yıkmamak lazım oğul. Elbette devletin görevleri ama önce aile’ vurgusu yaptı sevgili anam. Benim çocukluğumdan beri kulağımda olan bir başka sözünü de hatırlattı: ‘Çocuk Azizdir ancak terbiyesi daha azizdir.’ Bu söz, ilk bakışta sert gibi görünebilir ancak sevgi ile sorumluluk arasındaki derin dengeyi anlatan nefis bir ifade. TERBİYE: SEVGİ İLE SINIR ARASINDAKİ DENGE “Çocuk azizdir” kısmı, çocuğun değerini teslim eder. Eskiler kız çocuklarına kerime erkek çocuklarına da mahdum diye hitap ederdi. Her iki kelime de duygusal olarak ‘Göz bebeği’ne yakın bir anlam taşır. Çocuk, korunup kollanması, incitilmemesi gereken, saf ve kıymetli bir varlık. “Asıl aziz olan terbiyesidir” işin zor kısmıdır. Terbiye, çoğu zaman maalesef yanlış anlaşılır. Baskı zannedilir. Disiplin denince akla ilk korku gelir. Oysa gerçek terbiye; çocuğun karakterini inşa etme sürecidir. Sınır koymaktır ama sevgiyi geri çekmeden. Yol göstermektir ama kişiliğini ezmeden. Rehberlik etmektir ama özgürlüğünü yok etmeden. Kısacası terbiye, çocuğu “itaatkâr” yapmak değil; onu “doğruyu kendi...