Botokslu Cenaze Kime Ait? (20) “Tam da yeni yeni karımı sessize almayı öğreniyordum...”

AnasayfaYazarlarFatma BarbarosoğluBotokslu Cenaze Kime Ait? (20) “Tam da yeni yeni karımı sessize almayı öğreniyordum...”Botokslu Cenaze Kime Ait? (20) “Tam da yeni yeni karımı sessize almayı öğreniyordum...”Fatma BarbarosoğluYeni Şafak Gazete Yazarı04:00, 23/08/2026, Pazar • Yeni Şafak Haber MerkeziYeni Şafak Haberlerini Daha Sık Gör: Tıkla ve Google'da Favorilere Ekle!Sabah olmuş. Her tarafım tutulmuş. Oturduğum yerde külçe gibi yığılıp kalmışım. Vera yok. Belki gelir diye ümit etmiştim. Yaşlandıkça insanların huyu suyu değişiyor diyorlar. Bir arkadaşına gitti, sonra gelir diye düşündüm. “Evim evim güzel evim” diye döner ümidi ile uyumuşum. Her seyahat dönüşü anahtarı çevirirken daha kapı açılmadan “Evim evim güzel evim” derdi Vera. Öyle derdi. DERDİ demeyeyim. Sanki bir daha asla öyle demeyecekmiş gibi. Evine âşık kadınlardandı Vera. DI nereden çıktı. İnsan önce dilinde öldürüyor. Öldürüyor da nereden çıktı. Dilinde eskitiyor. Şimdi ne yapacağım? Karakola gitsem “Niye sabahı bekledin? Ne meraksız adamsın” diye başlar, bir güzel sorguya çekip nezarete bile atarlar. Rahmetli Bekir’i karısı bir telefon ile 48 saat nezarethanede tutturmuştu. Tutturmuştu ne ya. Mandalla tutturur gibi. Sonra Bekir kanser oldu. Cenazesinde karısına baktım, ağlıyor. Niye ağlıyorsun KADIN, bir hışım adamı karakola şikâyet edip... Bekir ki devasa cüssesinin altında serçe kalbi taşıyan adamdı. Avukatını arasam Vera’nın. Ne diyeceğim? Bildiği bir şey olmasa bile müvekkilimin kişilik hakları mahremiyet ilkelerinin korunması filan diye bir şeyler söyler, durduk yere adam bir şeyler biliyor da söylemiyor evhamına kapılırım. Şimdi olanı biteni gözden geçirelim. Başlangıçta, çekimlere gitmeden önce Vera oldukça mültefit, işlerimi kolaylaştırmak için seferber idi. Sonra ne oldu? Birden “Sen halamı zaten hiç anlamadın” diye başladı ve geçen hafta medyada yer alan iş adamı yıllarca kızını hizmetçi olarak çalıştırmış haberinden kotarılmış bir Meşkure Hala hayat hikayesi çıkardı. E, yani ne yapsaydım? Benim yerimde kim olsa... Yok Meşkure Hala ile çocuk okutmuşlar da falan da filan da. Ne yapayım, hiç de inandırıcı gelmedi anlattıkları. Bu bizim ilk defa yaşadığımız bir şey değil ki. Kadınlar çok konuşuyor. Her şeyi konu ediniyorlar. Marketteki kasiyer kız ile yaptığı konuşmayı bile nakletmeye kalkıyor kahvaltı sofrasında. Takip edemiyorum. İlgimi çekmiyor. Bana ne kasiyer kız ne yaşıyormuş da ne düşünüyormuş da. Anlattığı da bir şey olsa bari. Neymiş? Yeni çıkan, reklamı yapılan bir ürünü kasadan geçirirken “Siz bunu tattınız mı? Tadı güzel miydi?” diyorlarmış da Vera yeni bir ürün almaktan çok mahcup oluyormuş da... Düzgün kıyafetli insanlar marketlerde üzerine sinekler konan döküntülere bakıp onları bile alacak güç bulamıyorlarmış. Falan da filan da... Son zamanlarda adeta başıma muhalif bir gazeteci, bir sosyal bilimci kesilmişti. Evet evet, bunu niye daha önce fark etmedim. Hiç yapmadığı şeyleri yapıyor, ben de yaşlandıkça böyle şeyler olacak herhalde diye karımı sessize alıyordum. Gençlerden öğrendim bu sessize almayı. Atakan “Kızları çok ciddiye almamak lazım hocam, ben onları sessize alıyorum.” DEMİŞTİ! “O ne demek?” “Hani hocam telefonu sessize alıyoruz, o çalıyor, ama biz onu duymuyoruz ya. Öyle işte.” “Ayıp olmuyor mu arkadaşlarına?” “Yok hocam haberleri olmadığı için beni çok uyumlu buluyorlar, grup çalışmalarında ilk beni tercih ediyorlar.” “Nerden aklına geldi böyle bir şey?” “Black Miror dizisi vardı, onun ilk sezonlarında böyle bir bölüm vardı. Oradan ilham ile...” Hay Allah! Tam sessize almaya başladım, karım yok oldu. Kimselere anlatılmaz ki şimdi bu durum. Karım değişiyor tamam da... Ben de değişmişim. İnsan karısını aramak yerine oturduğu yerde uyuyup kalır mı? Kafama geçirdikleri o kasnağa benzeyen her ne idi ise adeta başımın üstüne dünyayı kondurdu. Bütün vücudum ruhuma yük, çöktüm kaldım koltuğa. Eridim, imha oldum sanki. Oysa yol boyunca kendimi Vera ile dertleşmeye hazırlamıştım. Ona anlatacaktım. Şükür zihnim biraz hareketlendi ama vücudum yine şarjı bitmiş makine gibi. Bu da bir şey. Yani zihnimin kendi içinde muhakeme kabiliyetine kavuşması. Bak şimdi aklıma ne geldi. “Bak şimdi aklıma ne geldi”, bu cümle Meşkure Hanım’ın hayat mottosu idi. Benim dilime nasıl yapışıp kalmış. Yıllar önce yine böyle… Vera evde yok. Ben onu dışarda zannediyordum. Ki o zaman daha hayatımıza cep telefonu girmemişti, halasını aramıştım sabit telefondan. “Vera ile konuştunuz mu bugün?” demiştim. Kadın biraz paniklemişti. Gün içinde muhakkak birkaç defa konuşurlardı. Meşkure Hanım her aklına geleni Vera’ya anlatmaya kalktığı için. “Bak ne geldi aklıma...” diye başlayıp sapla samanı karıştırıp ortaya bir harman yeri kurardı. “Çok başı ağrıyormuş, yeni taşınan komşular tadilat yaptırdığı için gürültüden uyuyamıyordu. Uyku ilacı al yat dedim. Bu gürültüye uyku ilacı ne yapsın demişti. Kulağına tıkaç, gözüne uyku bandı, çık yukarda uyu demiştim. Baktın mı sen yukarı?” Kadına iyi günler bile demeden koşarak yukarı çıkmış, sahiden de Vera’yı hala için daima hazır tuttuğu kendine ait banyosu ve mutfağı olan o geniş odada uyurken bulmuştum. Meşkure Hanım öldükten sonra orası ne âlemde diye bir ara çıkıp bakmış fazla kitaplarım için bir kütüphane yaptırmayı düşünmüştüm ama kapının önünün kışlık yazlık yorgan, Meşkure Hala’nın adam boyundaki devasa bavulları ile kapatılmış olduğunu görünce eşikten içeri adımımı atmadan öfke ile aşağı inmiştim. Yukarı çıkmak öfkeye davetiye çıkarmak anlamına geldiği için bir daha adımımı bile atmamıştım. Vera yukarıda olabilir mi? Ne kaybederim. Bir çıkıp bakayım. Asansör hayatımıza girdikten sonra iki basamak çıkamaz olduk ama... Yıllardır çıkıp bakmadığım odanın ne halde olduğunu da görmüş olurum. Sadece bu işe yarar. Vera’nın üst katta olma ihtimali hiç yok. Kendimi kandırmayayım. Yukarıda olsa paspasın altına niye anahtar bıraksın!  Başlıklar :toplumaktüelFatma Barbarosoğlu